Święta Bożego Narodzenia są niewątpliwie najwspanialszym okresem w roku. Cały świat staje się wtedy jedną wielką szklaną kulą, pełną świateł, ciepła i nadziei. W domu roznosi się zapach pysznych potraw, przyprawy korzennej i świeżo ściętego świerku, który cierpliwie czeka w salonie na swój kolorowy strój. Za oknem prószy śnieg, a gwiazdy i księżyc zawsze jakoś jaśniej świecą. Magia otaczająca cały ten sugestywny obraz daje ludziom wiarę. Wiarę, która pozwala nam sądzić, że wszystko jest możliwe, a  dotychczasowe troski nagle znikają, zasłonięte przez śnieżną kurtynę i wizję pięknych, rodzinnych świąt. Kocham ten okres w roku i wszystkie związane z nim aspekty - świąteczne książki, filmy, piosenki, wystawy sklepowe (o ile nie są one wystawiane na widok publiczny już na początku listopada). Dzięki nim można na chwilę oderwać się od rzeczywistości.

Znana piosenkarka udaje kogoś innego, by uciec przed sławą.
Skazany na prace społeczne młodociany przestępca musi wziąć udział w przygotowaniach do jasełek i zakochuje się w najbardziej nieodpowiedniej dla niego osobie.
Dziewczyna adoptowana przez Świętego Mikołaja zastanawia się, czy dla miłości jest gotowa opuścić krainę elfów…
Nieważne, skąd pochodzisz, czy jesteś elfem czy zagubionym w świecie dorosłych nastolatkiem – uwierz w magię świąt!
A jeśli nie uwierzysz – czy to oznacza, że ona nie istnieje?
Przecież wszyscy pragniemy tego samego: by ktoś podarował nam miłość. 

Podaruj mi miłość to zbiór dwunastu bożonarodzeniowych opowiadań o miłości, które uczyniły te święta jeszcze piękniejszymi. Wszystkie się różnią i prawie każde z nich ma w sobie coś wyjątkowego, ale łączy je płynące z nich ciepło, niesamowita atmosfera i mądrość.

"Boję się być zakochany, bo to rodzi wielkie oczekiwania. Boje się, że moje życie nigdy nie będzie pasowało do jego życia. Że nigdy go nie poznam. Że on nigdy nie pozna mnie. Że wysłuchamy różnych historii, ale właściwie nigdy nie usłyszymy prawdy."

Książkę  rozpoczyna opowiadanie Rainbow Rowell - Północ. Może nie jest jakieś wyjątkowe, ale mi bardzo się podobało. Da się w nim wyczuć klimat z Love, Rosie - damsko męska przyjaźń, która zaczyna przeradzać się w coś więcej, ale strach przed zniszczeniem wszystkiego, co pielęgnowało się przez lata jest zbyt wielki, aby spróbować czegoś nowego i pozwolić ujawnić się swoim prawdziwym uczuciom - brzmi przereklamowanie, ale dla mnie to urocze. Styl pisania autorki Eleonory&Parka jest przystępny i miły w czytaniu, a bohaterowie zabawni i realistyczni. Chociaż muszę przyznać - trochę zdziwiło mnie, że pani Rowell odstąpiła od ekscentryczności. Z własnego doświadczenia i z tego co słyszałam, wiem, iż postacie z jej książek cechują się specyficznością, a tutaj są one dość normalne, a akcja przewidywalna. Mimo wszystko ta opowieść mnie nie zawiodła i wywołała w moim sercu miłe ciepło.

"Pisał, że wystarczy mieć nadzieję. Że świat to nie droga jednokierunkowa, że może pomieścić wiele różnych historii. Że jest naprawdę dostatecznie duży i nieprzewidywalny. Ale jak miałam w to wierzyć?"

Z kolei Kelly Link w opowiadaniu Dama i Lis pokazuje nam coś zupełnie innego - baśniową historię, pełną magii, osobliwości i tajemnic. Autorka czaruje słowem, pięknie opisuje i kreuje nietuzinkowych, zaskakujących bohaterów. Wciąga czytelnika w wir znaków zapytania, a chęć poznania odpowiedzi staje się tak duża, że ciężko oderwać się od lektury.

Następny w kolejce jest Matt de La Pena, który specjalnie mnie nie zachwycił. Jego opowiadanie - Anioły na śniegu  - nie należy do najgorszych, ale nie ma w sobie niczego nadzwyczajnego. Główni bohaterowie mają za sobą całkiem ciekawe historie, jednak charaktery nijakie, a cała ta sytuacja z utknięciem w kamienicy wydawała mi się dziwna i mało wiarygodna.

Natomiast Jenny Han  - Gwiazda polarna wskaże ci drogę - mnie oczarowała i pozostawiła po sobie ogromny niedosyt, bo była po prostu za krótka. Autorka swoim niesamowitym stylem przeniosła mnie na biegun północny - krainę elfów, reniferów i magicznych zabawek- oraz pokazała, że życie córki świętego Mikołaja wcale nie jest takie kolorowe, a zwłaszcza kiedy na jej drodze staje miłość, która zmusza do podjęcia wielu trudnych decyzji, wywołując niemało smutku i cierpienia. Uświadomiłam sobie, że z chęcią przeczytałabym odrębną książkę o Natty, jej życiu na biegunie i wiążących się z tym problemach. Po tym pięknym, wzruszającym opowiadaniu z chęcią sięgnę po inne dzieła Jenny Han, bo jeśli są one chodź w połowie tak niesamowite, to z pewnością w nich także się zakocham.

"Może myliłam się, sądząc, że niektórych rzeczy nie mogę mieć, że coś jest poza moim zasięgiem. Może wolno mi mierzyć wysoko. Może to wszystko jest dla mnie, jeśli tylko zechcę."

Cud Charliego Browna autorstwa Stephanie Perkins podobał mi się chyba najbardziej z całego zbioru. Bardzo polubiłam główną bohaterkę i jej niecodzienne hobby, jakim było nagrywanie filmów. Kto by pomyślał, że to właśnie kolejna taśma może być powodem przywrócenia Marigold magii Bożego Narodzenia i znaczącej zmiany w jej życiu, która zadziała się w ciągu jednego wieczoru. Autorka pokazuje nam uczucie, które w ogóle nie miało się zrodzić i tym samym udowadnia, że przed przeznaczeniem nie jesteśmy w stanie uciec, bo i tak nas dopadnie, nawet jeśli nie będziemy tego planować.
David Levithan nieco mnie zawiódł. Niby wszystko było tak jak trzeba, ale w Kryzysowym Mikołaju czegoś mi zabrakło i nie wywołało ono u mnie jakichś większych emocji. Autor ma chyba słabość do związków homoseksualnych, bo tutaj również, tak jak w Will Grayson Will Grayson, opowiada o parze gejów. Cieszę się, że tak miło postrzega ten rodzaj miłości i dokłada starań, aby on także miał swoje miejsce w literaturze. Oczywiście nie mogło zabraknąć zabawnych sytuacji i komicznych wymian zdań - pod tym względem Levithan i Green wymiatają. Muszę jednak przyznać, że jego opowiadanie jest troszkę kryzysowe i nie ma w sobie niczego, co na dłużej zapisze je w mojej pamięci.


Opowiadanie Holly Black  - Krampuslauf - z początku nieco mnie nudziło, ale kiedy pojawiły się elementy mitologiczne, a atmosfera zaczęła przypominać baśniową aurę z Damy i Lisa, w nim również się zakochałam. Postacie Krampusa i jego towarzyszy intrygują, a pomysł na opowiadanie jest nieszablonowy i całkiem ciekawy. Nie mam mu nic do zarzucenia.
Natomiast nasza kochana Gayle Forman napisała miłe opowiadanie o dziewczynie, która nie należy do osób bogatych i spędza święta samotnie, a na jej drodze pojawia się bożonarodzeniowa miłość. Styl pani Forman jest mi dobrze znany. Autorka pisze lekko i klarownie, a w Coś ty narobiła, Sophie Roth? pokazuje, że żadna odmienność nie powinna decydować o tym, jak postrzega się drugiego człowieka, bo każdy, bez względu na pochodzenie, kolor skóry, czy status społeczny, zasługuje na miłość.

"Zasady dają poczucie bezpieczeństwa. Ale niektórzy mylą je z wydawaniem osądów. Łatwo jest kogoś potępić, Vaughn. Miłość to trudniejsza opcja, a jednak mój tata wybiera ją każdego dnia."

Jezus malusieńki leży wśród wojenki, zafundowane nam przez Myrę McEntire było po prostu urocze i rozbrajające. Sytuacja, w jakiej znalazł się główny bohater, jest komiczna i pokazuje, że każdy zasługuje na drugą szansę. Nic dodać nic ująć. W tym przypadku również z chęcią przeczytałabym całą książkę o Vaughn'ie i jego łobuzerskim życiu.
Kolejne dzieło to Witamy w Christmas w Kalifornii autorstwa Kiersten White. Ono także niesamowicie mnie wzruszyło i wprowadziło w świąteczną atmosferę. Uwielbiam w książkach połączenie świąt, małej, niepozornej restauracji, w której dzieją się niesamowite rzeczy i głównej bohaterki pracującej w niej jako kelnerka.  Opowiadanie to pokazuje, że często nie doceniamy tego, co mamy i na siłę próbujemy zmienić swoje położenie. Nie zatrzymamy się, nie popatrzymy na wszystkich otaczających nas ludzi, nie zastanowimy się, ile oni dla nas znaczą, będziemy dalej gnać przed siebie i uparcie dążyć do celu, nie zdając sobie sprawy z tego, że już dawno go osiągnęliśmy.

"Przez całe życie miałam wokół siebie ludzi, którzy robili dla mnie wyjątkowe rzeczy, nawet jeśli tego nie zauważałam. A ty tak bardzo się starałeś, żeby każdy (...) poczuł się szczęśliwy. Więc... kto sprawia, że ty czujesz się szczęśliwy?"

Z kolei co do Gwiazdy Betlejemskiej Ally Carter mam mieszane uczucia. Z początku podobał mi się pomysł zamiany miejscami dwóch obcych dziewczyn, które chciały uciec od rzeczywistości, ale sytuacja, w jakiej znalazła się główna bohaterka z każdą stroną stawała się dla mnie coraz mniej wiarygodna i po prostu niemożliwa. Przez cały czas trochę mi to wadziło, jednak gdyby kilka rzeczy inaczej się potoczyło, byłby to całkiem dobry "kawałek papieru".
Zbiór zamyka godne tego zaszczytu opowiadanie - Dziewczyna, która obudziła Śniącego spod pióra Laini Taylor. Cóż tu wiele mówić? Jest zupełnie różne od pozostałych i stanowi rześką odskocznię od tych wszystkich przesiąkniętych Bożym Narodzeniem opowieści. Jestem pod wrażeniem wyobraźni autorki, która wciągnęła mnie w niesamowicie wykreowany przez siebie świat i sprawiła, że brnęłam przez strony z zapartym tchem. Nie będę się za bardzo rozwijać, bo mogłabym dziś nie skończyć. Powiem tylko, że to udane połączenie fantastyki, wierzeń związanych z naturą i starożytnymi plemionami oraz miłości między człowiekiem, a nadnaturalnym stworzeniem (które nie jest wampirem ani wilkołakiem).

"... kiedy odchodzi ktoś bliski, tracimy jakąś cząstkę siebie. (...) Czasem, żeby ją odnaleźć trzeba poświęcić pozostałą część."

Podsumowując, Podaruj mi miłość to książka, która zawiera w sobie cały urok świąt i wszelkie związane z tym czasem wartości. Gorąco ją polecam, bo mogę zapewnić, że wywoła na Waszych twarzach niejeden uśmiech, może nawet kilka łez, a przede wszystkim obudzi w Was tę dziecięcą cząstkę, która kiedyś pozwalała wszystkim wierzyć w rzeczy niemożliwe i prawdziwą magię świąt.

"-Wszyscy ponosimy straty-odzywa się cierpki głos. -Wszyscy kochamy i wszyscy ponosimy straty, a mimo to nie przestajemy kochać."

"Nie wiem jak to możliwe, ale tak się dzieje: obraz jest dokładnie taki sam i całkiem inny za każdym razem, kiedy się na niego patrzy. Tak teraz jest między mną a Jude."

"Czy to możliwe, żebyśmy zamienili się osobowościami? W trzeciej klasie nauczycielka plastyki, kazała nam narysować autoportrety. Siedzieliśmy w dwóch końcach sali i wystarczyło, że na siebie zerknęliśmy. Ja narysowałam jego, a on mnie. Teraz też się tak czuję."

"Rysuję portrety, więc wiem, że trzeba na kogoś patrzeć naprawdę długo, żeby zobaczyć, co ukrywa, zobaczyć jego wewnętrzną twarz, a kiedy już się dostrzeże i uda się ją uchwycić, ludzie nie mogą się nadziwić, że na rysunku są tacy do siebie podobni."

Bardzo ciężko jest mi pisać o czymś innym, niż o uczuciach towarzyszących mi przy czytaniu. Miałam wrażenie, że wkroczyłam w same centrum artystycznej rozgrywki, w której pulę nagród stanowiły miłość, szczęście i przebaczenie. Z każdą stroną coraz bardziej podziwiałam Noaha i Jude, ich charaktery i wewnętrzną siłę. Wytrwale im kibicowałam, śmiejąc się i płacząc razem z nimi. To niesamowite, jak bardzo człowiek może się zżyć z książkowymi bohaterami. Dla mnie oni po prostu ożyli. Stali mi się tak bliscy, że po skończonej lekturze nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić.

Oddam ci słońce to jedna z najpiękniejszych książek, jakie do tej pory czytałam. Należy do tych pozycji, które wnoszą coś do życia i zostają zapamiętywane na długi czas. Jest to historia o poszukiwaniu siebie wśród lawiny błędów przeszłości, o wystawionych na próbę duszach, których ścieżki się skrzyżowały, o magii płynącej ze sztuki i o tym, że dla niektórych ludzi to właśnie ona jest jedynym ratunkiem. Jednak przede wszystkim opowieść ta mówi o więzach rodzinnych, bliźniaczej miłości i  niezwyklej sile tych dwóch wartości, sprawiającej, że są w stanie przetrwać wszystko. Nie wiem co jeszcze mogłabym powiedzieć. Ta książka tak intensywnie na mnie wpłynęła, że ciężko mi wyrazić to słowami. Powiem tylko tyle: przeczytajcie ją! Rzućcie wszystko, wyrwijcie ją ze swoich półek, a jeśli jeszcze jej nie macie to rozbijajcie skarbonki i biegnijcie do księgarni, a potem pozwólcie poddać się magicznej sile tej opowieści.

"Kiedy byliśmy mali z moim bratem, podzieliliśmy świat między siebie. Musiałam oddać mu drzewa, słońce i trochę innych rzeczy za jeden niesamowity, kubistyczny portret, który narysował i który bardzo chciałam mieć."

Powiem szczerze, że z początku nie byłam specjalnie przekonana do Klątwy Tygrysa. Ze względu na wiele czynników, między innymi moje przekonanie o bollywodzko-romantycznym charakterze tej powieści oraz brak zainteresowania kulturą Indii, nie ciągnęło mnie do niej. Jednak kiedy moje przyjaciółki się w niej zakochały i jedna z nich sprezentowała mi na urodziny egzemplarz pierwszej części, nie mogłam dłużej zwlekać. Wzięłam się za nią najszybciej jak tylko mogłam i teraz, kiedy już jestem po lekturze, nie mogę uwierzyć, że kiedykolwiek śmiałam wątpić w jej fenomenalność.

Magnetyczne oczy tygrysa. Pradawna klątwa, którą zdjąć może tylko ona. Namiętność silniejsza niż strach. Razem muszą stawić czoła mrocznym siłom. Czy poświęcą wszystko w imię miłości? 

Kelsey nigdy nie uwierzyłaby w to, że lato spędzi w towarzystwie tajemniczego białego tygrysa, próbując przełamać pradawną hinduską klątwę. I to na drugim końcu świata. Ale właśnie to się wydarza. Przemierzając kraj pełen magii i niebezpieczeństw, walcząc z siłami ciemności, Kelsey będzie musiała zaryzykować wszystko, by uratować mężczyznę, którego kocha. *

Zacznijmy od głównej bohaterki. Przyznam, że polubiłam Kelsey za jej otwartość i wewnętrzną siłę. Rzadko kiedy spotyka się postacie literackie, które mimo ciężkich przeżyć i wielu strat, zachowały optymistyczne nastawienie do świata. Zazwyczaj stają się one wrakami człowieka, bez żadnych okruchów radości, zmagającymi się z depresją i myślami samobójczymi. Kelsey jest inna i właśnie to przyciąga do niej ludzi. Nie poddaje się, nie płacze w kącie, użalając się nad sobą, ona po prostu wstaje, otrzepuje spodnie i z uśmiechem idzie dalej, zarażając radością każdego, kogo spotka na swojej drodze. Nie traci nawet dziecięcej duszy, która zazwyczaj zaciera się wraz z wiekiem. Ma ponad 16 lat, a nadal jest ciekawa świata i wszystkiego co ją otacza. Nie powstrzymuje się od zadawania pytań i szukania odpowiedzi na dręczące ją kwestie. Należy do tych bohaterek, które samym swoim sposobem bycia wywołują uśmiech na twarzy. Nie mogę oczywiście powiedzieć, że jet zupełnie pozbawiona wad. Niektóre jej działania, zwłaszcza te związane z Renem pod koniec książki, były dla mnie zupełnie niezrozumiałe i miałam ochotę porządnie nią potrząsnąć. Jednak Kelsey ma w sobie coś takiego, co sprawia, że nie sposób się na nią złościć. Z każdej sytuacji potrafi wyjść żartem lub po prostu swoim rozczulającym urokiem.
 

"Jak potoczą się nasze losy? Nie było sposobu, by to przewidzieć, i uświadomiłam sobie, jak bardzo kruchą i delikatną rzeczą jest ludzkie serce. Nic dziwnego, że trzymałam je zamknięte na klucz." 

"Zakochanie się w nim byłoby jak skok do wody z wysokiego klifu: mogłoby się okazać albo najbardziej emocjonującym, co mi się kiedykolwiek przytrafiło, albo najgłupszym błędem jaki w życiu popełniłam. Sprawiłoby, że miałabym po co żyć, albo roztrzaskałoby mnie o skały i połamało na zawsze."

"Może dla ciebie jest jakieś jutro. Może dla ciebie istnieje tysiąc kolejnych dni albo trzy tysiące, albo dziesięć- tyle czasu, że możesz się w nim zanurzyć, taplać do woli, że możesz pozwolić by przesypywał ci się przez palce jak monety. Tyle czasu, że możesz go zmarnować."

★★★★★★★★✰✰

Wiedziałam, że ten moment w końcu nadejdzie. Moment, w którym będę musiała zmierzyć się ze zrecenzowaniem Willa Graysona, Willa Graysona autorstwa Johna Greena oraz Davida Levithana. Ciężko mi było nawet się za nią zabrać. Dlaczego? Ponieważ jestem wielką fanką twórczości Greena, a słyszałam tak wiele negatywnych opinii na temat pisanej przez niego części, że po prostu nie chciałam zawieść się na moim ulubieńcu. Jednak czy tak się stało? Sama nie wiem... Mam mieszane uczucia co do tej książki. Czuję po niej pewien niedosyt, a z resztą sami zobaczcie.

Pewnego zimnego wieczoru w Chicago przecinają się ścieżki dwóch Willów Grasonów. Nazywają się tak samo, ale do tej chwili żyli w zupełnie różnych światach. Teraz ich życie rusza w całkiem nowym i nieoczekiwanym kierunku. Po drodze jest miejsce na przyjaźń i miłość, muzykę i futbol, a emocjonalna plątanina znajduje kulminację w najbardziej szalonym i spektakularnym musicalu, jaki kiedykolwiek wystawiono na deskach licealnych scen.

Will1* to chłopak sceptycznie nastawiony do świata. Nie ma dziewczyny i nie chce jej mieć, a rozdziały z jego perspektywy są wręcz przepełnione refleksjami i zabawnymi dialogami. Oczywiście i w tym dziele Greena nie mogło zabraknąć rutynowego schematu, jakim jest najlepszy przyjaciel (o nim nieco później) oraz jakaś twarda dziewczyna w tle. Do tego dochodzi pewien teoremat o niejakim kocie, który, wychodzi na to, może być w połowie żywy albo w połowie martwy. Cały Green.

 "-Will, masz wpływ na wybór swoich przyjaciół, masz wpływ na kształt swojego nosa, ale nie masz wpływu na kształt nosa swoich przyjaciół."

Will2** szczerze powiedziawszy jest nieco bardziej nieprzewidywalny. Chłopak zmagający się z depresją oraz nienawiścią do świata. Gej, który nie chce się ujawnić i odsuwa od siebie wszystkich ludzi, oprócz tych poznanych w internecie. Mieszka z mamą w skromnym mieszkaniu i z początku nie traktuje jej najlepiej. Słynie z wybuchowego zachowania i napadów złości oraz skrajnego pesymizmu.

 "muszę przyznać, że olewanie wszystkiego wymaga pewnej dozy nieolewania. mówiąc, że cię nie obchodzi, iż świat się rozpada, w pewnym sensie mówisz, że chcesz, by się nie rozpadł, ale na twoich warunkach."

Co ich łączy? Cóż, na pierwszy rzut oka wydaje się, że jest tego niewiele. Jednak znalazłam kilka takich aspektów, a mianowicie złe nastawienie do życia, brak dziewczyny oraz pewien  osobnik o imieniu Kruchy Cooper. To właśnie on  jest tym słynnym stworzonym przez Greena niezdarnym gejem i najlepszym przyjacielem Willa1, który zakochuje się co godzinę i tworzy musical o swoim życiu. Dlaczego właśnie on łączy obu Willów? Ponieważ z pierwszym się przyjaźni, a z drugim zaczyna tworzyć pewnego rodzaju relację, którą można nazwać związkiem.

Gdyby nie to, że rozdziały pisane są raz z perspektywy jednego Graysona, a raz z perspektywy drugiego, uznałabym, że głównym bohaterem tej historii jest Kruchy Cooper. Definitywnie wszystko kręciło się wokół niego i tego, jaki to on jest niedoceniany. Nie mogę powiedzieć, że go nie lubiłam. Rzeczywiście miał w sobie coś, co przyciągało innych ludzi, był zabawny i bardzo miły, ale rety, wydawał mi się momentami bardzo samolubny i Green troche przesadził, bo zrobił z niego stereotypowego geja.

"Szatnia to dla mnie żadne porno / bo wasza cera to prawdziwy horror." 

Kiedy dowiedziałam się, że książka będzie o dwóch chłopcach, którzy nazywają się tak samo i pewnego dnia się spotykają, a do tego jest w niej mowa o homoseksualizmie, liczyłam przede wszystkim na dwa genialne wątki: 1. Przyjaźń obu Will'ów oraz jakaś niewiarygodna tajemnica ich pochodzenia. 2. Prawdziwe problemy związane z homoseksualizmem, rozwiązywanie ich, a przede wszystkim pokazanie, że ludzie z inną orientacją też mają prawo do miłości. Troszkę się jednak przeliczyłam, ponieważ dostałam historię o chłopakach, którzy po prostu tak samo się nazywają, spotykają się, chwilę gadają, rozchodzą się... i to tyle. Myślałam, że wątek ich relacji będzie nieco bardziej rozbudowany, a tymczasem ich historie potoczyły się w zupełnie odmiennych kierunkach. Sytuację delikatnie podratowało to, że obaj w tym samym czasie przeżywali przełomowe dla nich momenty, co można nazwać niezwykłym. Dzięki tym przeplatanym rozdziałom możemy idealnie to zobaczyć. Obaj przeżywają uniesienia i załamania, w tym samym czasie poznali miłość, której  nie chcieli pozwolić zaistnieć, ale w końcu dali jej szansę. W tym samym czasie nawet musieli zmierzać się ze swoimi przyjaciółmi oraz z podobnymi problemami. To zapunktowało i dało bardzo fajny efekt.

Jeśli chodzi o punkt drugi, tutaj również troszkę się zawiodłam. Bardzo się cieszę, że autorzy nie boją się poruszać spraw, które wciąż budzą kontrowersje, ale ja naprawdę myślałam, że ta książka rzuci inne światło na homoseksualistów. Jak mają być oni tolerowani, skoro zostali ukazani jako niezdarni, nadzwyczaj wrażliwi chłopcy, na tyle zdesperowani, aby tworzyć stowarzyszenie do spraw homoseksualistów? Tutaj sytuację ratuje David Levithan i jego Will Grayson, który jest po prostu człowiekiem z inną orientacją. Myślę, że patrząc na niego, osoba uprzedzona do takich osób mogłaby pomyśleć: "Kurcze, dlaczego ja mam o nich takie zdanie? Przecież to normalni ludzie, którzy żyją tak jak ja i mają pełne prawo do wszystkiego, co zostało stworzone dla człowieka." A zaraz potem poznałby Kruchego Coopera i pomyślałby: "Co ja gadam, przecież to zwykłe lalusie." Ze mną tak nie było, ponieważ jestem osobą bardzo tolerancyjną, ale jak tu walczyć o równouprawnienia skoro rzuca się na gejów takie światło?

"Interesujesz się kimś, kto nie może odwzajemnić twoich uczuć, bo nieodwzajemnioną miłość łatwiej przeżyć niż odwzajemnioną."

Styl pisania Greena zawsze mi się podobał. W tej książce również nie zabrakło refleksji, ciekawych opisów oraz zabawnych dialogów. Uśmiałam się przy niej jak nigdy. Przed Willem Graysonem nie zetknęłam się jeszcze z twórczością Davida Levithana i przeżyłam duże zaskoczenie, widząc, że jest aż tak dobry. Pisał małymi literami, co związane jest z postrzeganiem świata przez drugiego Willa. Skąd to wiem? Ponieważ autorzy na końcu książki umieścili rozmowę między sobą, która wyjaśnia wiele istotnych dla czytelnika spraw. Bardzo pomysłowe. Wracając do stylu Levithana. Pisze dość podobnie do Greena, a czasem wydawało mi się, że nawet lepiej, przynajmniej w tym dziele. Można powiedzieć, że David nieco podratował sprawę, ale mimo wszystko książkę dobrze mi się czytało.

Will Grayson Will Grayson to historia o przyjaźni, miłości i zrządzeniach losu. Pokazuje jaki świat jest mały i jak wiele może zmienić jeden dzień. I pomimo tego, że książka ma tak wiele wad, nie jest jakaś głupiutka, zawiera sporo ważnych wartości. Polubiłam obu Willów i nie mogę powiedzieć, że nie polecam Wam tej historii. Jest dobra dla każdego, kto ma chęć na  opowieść o grupie młodych ludzi zmagających się z problemami nastolatków oraz o sile przyjaźni i o tym, jak człowiek potrafi się zmienić. Porusza takie problemy jak tolerancja wśród młodzieży, depresja i brak akceptacji.  To nie tak, że nie jest ona warta przeczytania, warto spróbować, po prostu nie można od niej zbyt wiele oczekiwać. Jestem pewna, że gdybym postawiła jej poprzeczkę nieco niżej, o wiele bardziej by mi się spodobała.

** Will Davida Levithana

I przepraszam za tak chaotyczną recenzję, ale mam co do tej książki bardzo mieszane uczucia.

Niezłomni to ostatni tom serii o Nocnej Szkole. Po przeczytaniu czterech wspaniałych części, na tą czekałam z niecierpliwością. Co prawda dość długo to trwało, ale wreszcie udało mi się ją nabyć i zakończyć opowieść o Allie Sheridan. 

W tej części idealnie widzimy, jak bardzo zmieniła się Allie. Ze zbuntowanej, kapryśnej i wiecznie niezdecydowanej nastolatki jeszcze w „Wybranych” przeistoczyła się w mądrą, młodą kobietę, która dokonuje właściwych wyborów. Niestety W „Niezłomnych” przeżywa bardzo ciężkie chwile. Na początku wini wszystkich za zniknięcie Cartera, ale zaraz potem złość ustępuje miejsca ogromnej determinacji. Robi wszystko, aby go odnaleźć. Nie śpi po nocach, nie je, cały czas pracuje i pomaga w poszukiwaniach. Do tego powoli zaczyna odsuwać się od przyjaciół. Nie mówią jej wszystkiego, a ona sama boi się zwierzyć im ze swoich problemów. Okazuje się, że nawet najlepsza przyjaciółka ma przed nią sekrety. Na początku sama tego nie zauważa, ale wcale jej się nie dziwię. Po wszystkich tych przejściach ma do tego zupełne prawo. To jeszcze nie koniec kłopotów. Sprawy sercowe nie zostają aż tak do końca przydeptane przez obecną sytuację. Wydaje się, że w poprzedniej części dokonała wyboru między Carterem, a Sylvainem, jednak musi jeszcze powiedzieć temu drugiemu, jaką decyzję podjęła, co okazuje się być cięższe niż myślała. Wszystko te problemy i decyzje do podjęcia się kumulują, a Allie musi się z tym wszystkim zmierzyć, nie tracąc przy tym hartu ducha i siły do dalszej walki z Nathanielem.

„Osoba bez temperamentu nie zajdzie daleko. Wielkie osobowości mają pasję. A pasja często idzie ręka w rękę z gniewem. Można próbować go w sobie zdusić albo go zaakceptować i wykorzystać w walce o słuszną sprawę.”

„Jesteśmy nastolatkami. W naszym wieku mamy prawo popełniać błędy. Dopiero się uczymy i same nie wiemy, czego chcemy ani kim jesteśmy. Wszystkie mamy podobne problemy.”

„-Jeśli to prawdziwa miłość, to współczuję. Bo zranisz wiele osób. Taka miłość zostawia blizny.”

Każdy człowiek podczas swojego istnienia zmaga się z różnymi targającymi nim uczuciami. Nienawiść, gniew, sympatia...Wszystko to sprawia, że jesteśmy kimś więcej, niż tylko przypadkowymi istotami zamieszkującymi ziemię. Nasze istnienie ma jakiś sens. Jednym z tych bardziej istotnych odczuć jest miłość, każdego rodzaju. To ona daje człowiekowi spokój, radość, uczucie spełnienia i wrażenie, że jest komuś potrzebny. W ciągu tych wszystkich lat każdy wielokrotnie jej doświadcza. Ludzie przez cały czas przewijają się przez nasze życie. Przychodzą, czasem nawet na chwilę się zatrzymują, a zaraz potem odchodzą. Taka jest kolej rzeczy. Jedni lepiej radzą sobie z takimi rozstaniami, drudzy trochę gorzej. Natomiast jest pewien rodzaj miłości, którego się nie zapomina. I mimo wszystko każde wspomnienie tego stanu wywołuje błysk w oku, uśmiech na twarzy i nawał miłych wspomnień... PIERWSZA miłość... Pierwsze zakochanie, zazwyczaj tylko piękne zauroczenie, które automatycznie zmienia wszystko. Ale dlaczego właśnie ten okres życia zostaje w pamięci człowieka do końca? Myślę, że to ze względu na jego niepowtarzalność. Wszystko, czego człowiek doświadcza po raz pierwszy, jest niezwykłe, tajemnicze i intrygujące. Nigdy nie staje się on gotów, aby pozwolić odejść temu w zapomnienie. Niestety, to pierwsze uczucie jest zazwyczaj wywołane niczym innym jak pragnieniem jakichś zmian. Młody człowiek, wkraczając w dorosłość, próbuje czegoś nowego, chce poczuć się niezależny i kochany przez kogoś innego niż tylko rodziców. I właśnie to sprawia, że pierwsza miłość zazwyczaj skazana jest na porażkę...

Eleonora… Nie sposób jej nie zauważyć: rude włosy, dziwne ciuchy. Czyta mu przez ramię. Uważa Romea i Julię za bogate dzieciaki, które dostawały wszystko, czego chciały. Najbardziej nie lubi weekendów, bo spędza je bez niego.

Park… Dobrze mu w czerni. Denerwuje się, gdy musi prowadzić samochód w obecności taty. Uwielbia imię Eleonory i nie skróciłby go ani o sylabę. Wie, która piosenka jej się spodoba, zanim ona zacznie jej słuchać. Śmieje się z jej dowcipów, zanim ona dotrze do puenty.

Oto tocząca się w ciągu jednego roku szkolnego opowieść o dwojgu szesnastolatkach urodzonych pod nieszczęśliwą gwiazdą-dość mądrych, by zdawać sobie sprawę, że pierwszej miłość prawie nigdy nie udaje się przetrwać, ale na tyle odważnych i zdesperowanych, by dać jej szansę.

Miałam chęć na tę książkę od momentu, w którym usłyszałam o jej istnieniu. Spodziewałam się wtedy jakiegoś skomplikowanego romansidła, które zakończy się happy endem. Tymczasem dostałam niewinną i subtelną historię o silnym uczuciu, łączącym dwoje naprawdę mądrych nastolatków, którzy są świadomi tego, że los nie jest tak sprzyjający, aby utrzymać ich przy sobie do końca życia.

Wątek ich miłości jest bardzo skomplikowany. Zaczyna się od tego, że Eleonora siada obok Parka w szkolnym autobusie. Można powiedzieć, że wtedy po raz pierwszy została ona przez niego uratowana. Zakochują się w sobie powoli, a ich relacja opiera się głównie na rozmowach i niewinnych pocałunkach. Są dla siebie wsparciem i ucieczką od wszystkich problemów. Właśnie te cechy odróżniają ich związek od większości innych książkowych miłości, opierających się gównie na pożądaniu.

"-Powiedz coś, żebym nie czuł się jak idiota.
-Nie czuj się jak idiota, Park."

"Nie lubię cię, Park. Ja... - Jej głos prawie zanikł.- Myślę, że dzięki tobie żyję." 

"-Nie potrafię tylko uwierzyć w to, że los nas sobie podarował, a potem odebrał - dodał.
-A ja potrafię. Los to gnojek."

"Myślisz, że wystarczy kogoś mocno tulić, żeby być blisko niego. Myślisz, że możesz kogoś przytulić tak mocno, że odciśnie się w tobie i będziesz go czuć, nawet gdy już się od ciebie odsunie. Za każdym razem, gdy Eleonora odsuwała się od Parka, dławiło ją poczucie utraty"