Książki przeczytane przeze mnie w ubiegłym miesiącu: 

1. Zakochany Dracula

2. Harry Potter i Kamień Filozoficzny

3. Kamizelka (nowela)

4. Harry Potter i Komnata Tajemnic (112 stron)

TAGi:

1. Fall Cozy Book Tag

Inne:  

1. Podsumowanie miesiąca - wrzesień

2. Premierowy październik

Co sobie wyobrażacie, kiedy słyszycie słowo wampir? Niech zgadnę. Przed oczami staje Wam przystojny, otoczony aurą tajemniczości buntownik z zadziornym uśmiechem i oczami pełnymi pożądania. Taki obraz tej nieśmiertelnej istoty został nam wpojony przez współczesne powieści, filmy i seriale. Jednak nie zawsze tak to wyglądało. Kiedyś krwiopijcy byli największym postrachem zwyczajnych śmiertelników, a ich oblicze wcale nie należało do najpiękniejszych. Ludzie brali świat takim, jakim go widzieli. Wampir=zabójca=potwór=odmieniec=szatan=zło. Takie wyobrażenie o tej istocie stosowali w swoich dziełach dziewiętnastowieczni pisarze, m.in. znany wszystkim, Bram Stoker. Jego dzieło Drakula stało się natchnieniem dla wielu innych autorów oraz artystów, którzy wizerunek wampirzego bytu poprawiali, koloryzowali i przekształcali. Tak oto doszliśmy do wampira, jakiego znamy dziś i możemy z czystym sercem powiedzieć, że współczesne dziedziny sztuki, przede wszystkim literatura i film, zostały przez ten obraz zdominowane. Mimo, że istnieją znaczne rozbieżności między przedstawianymi obecnie wizerunkami wampira, każdy z nas wyobraża go sobie w podobny sposób.

"Nie próbuj zaprzeczać prawdzie, bo zawsze przegrasz. Nie próbuj uciekać przed prawdą, bo zawsze cię dogoni."

Dzieło Stokera okazało się inspiracją również dla Karen Essex, tyle że postanowiła ona pokazać tę historię oczami kobiety i oczywiście skierować ją na nieco inne tory. Nie miałam styczności z Drakulą, także porównywanie tych dwóch pozycji byłoby z mojej strony bezpodstawne. Mogę jednak powiedzieć, że Zakochany Drakula mnie zaskoczył i nie patrząc przez pryzmat znanego wszystkim klasyku stwierdzam, że jest to naprawdę bardzo dobra książka. Znacząco przewyższyła moje oczekiwania.

Londyn, rok 1890. Mina Murray, typowa cnotliwa wiktoriańska heroina o różanych policzkach, staje się obiektem pożądania hrabiego Drakuli. Pięciu „obrońców” rusza jej na ratunek, żeby wyrwać ją ze szponów wampira. Taką wersję tej opowieści znamy. Teraz jednak odkrywamy historię spisaną piórem samej Miny, całkowicie odmienną, bo opowiedzianą z kobiecego punktu widzenia. W tej zuchwałej, porywającej powieści nagradzana autorka Karen Essex tchnęła nowe życie w postacie z Drakuli Brama Stokera i odkryła przed czytelnikiem przedziwne erotyczne podteksty oryginalnego dzieła. Zakochany Drakula swobodnie naśladuje fabułę swojego klasycznego poprzednika, jednak na każdym zakręcie zbacza z wyznaczonej trasy. W rezultacie powstała mroczna, niesamowita i urzekająca opowieść o nieśmiertelnej miłości i opętaniu.

Na początku książka strasznie mnie nudziła. Przewracałam strony, zastanawiając się kiedy w końcu zacznie się coś dziać, ale po kilku rozdziałach zostałam wciągnięta w wir czegoś, co nie mieści się w granicach zwykłego, ludzkiego umysłu. Akcja stała się dla mnie czymś więcej, niż tylko fabułą, czułam się, jakbym była częścią wielkiej, pełnej intryg gry, w której nic nie jest takim, jakim się wydaje.

Główna bohaterka, Mina Murray, strasznie irytowała mnie swoim przesadnym ułożeniem. Konwencjonalizm, jaki wprowadziła w swoje życie, bywał momentami nużący. Kiedy pewien tajemniczy hrabia zakłócił porządek jej dotychczasowej egzystencji, niezauważalnie zaczęła się zmieniać, ale za każdym razem kiedy już powoli zyskiwała moją sympatię, nagle musiała podjąć jakąś niezrozumiałą decyzję i tym samym wyprowadzić mnie z równowagi. Miała swoją wewnętrzną, dziką naturę, o której właściwie sama dowiedziała się dość późno, kilkakrotnie ją pokazała, jednak ułożenie i tak zazwyczaj wygrywało.

Z kolei Drakula to postać, która od pierwszych stron wprowadza do książki dreszczyk emocji. Hrabia pojawia się nie wiadomo skąd, nawiedza Minę w snach o erotycznych podtekstach i przewraca jej dotychczasowe życie do góry nogami. Nie wiem, do jakiego obrazu wampira mogłabym go porównać, bo stanowi jedną, wielką tajemnicę. Jest przystojny, opanowany, inteligentny, zawsze spokojny, wytrwały, opiekuńczy i kochający, a kiedy trzeba pokazuje swoją gorszą stronę. Jak na bohatera romansu przystało, pojawia się zawsze w odpowiednim miejscu i o właściwej porze, ratując damę w opałach. Postać hrabiego bardzo mnie intrygowała, z każdą stroną coraz bardziej chciałam poznać historię jego życia i powód, dla którego zostało one na wieki połączone z główną bohaterką. Może i przypomina nieco współczesny wizerunek wampira, ale ma w sobie coś niezwykłego, coś, co odróżnia go od tych wszystkich Edwardów Cullenów.

"Każda chwila, która kiedykolwiek zaistniała w czasie, nadal istnieje, Mino... każda myśl, każde przeżycie i każde wspomnienie."

W książce pojawiło się wielu bohaterów drugoplanowych z ciekawymi życiorysami oraz zagadkowymi sposobami bycia. Swoimi opowieściami tworzyli klimat pełen grozy. Chodzi mi tu w szczególności o pacjentów szpitala psychiatrycznego i mieszkańców Whitby. Ich tajemniczość wielokrotnie wywoływała u mnie gęsią skórkę.

Styl Karen Essex jest taki, jaki być powinien, czyli bardzo dobry. W stu procentach oddała klimat XIX-wiecznej Anglii i odpowiedziała na wszystkie pytania, które mnie zadręczały. Wypełniła swoją powieść legendami i podaniami o starożytnych plemionach elfów, historiami o demonach, opowieściami o ludziach zaginionych na morzu. Dzięki tej książce można dowiedzieć się wielu naprawdę ciekawych rzeczy związanych ze starożytnym ludami i sektami. Wywołują one w czytelniku ogromne napięcie, zainteresowanie, a przede wszystkim zdziwienie. Sprawiają, że ciężko oderwać się od lektury.

"Niekiedy, wierny czytelniku, jesteśmy zmuszeni pogodzić się z istnieniem tajemnicy."

Zakochany Drakula to plątanina wielu zawiłych wątków. Nie wiem, czy jestem w stanie opisać każdy z nich. Skupię się więc na tych, które wywołały u mnie najwięcej emocji. Najbardziej zaciekawiła mnie działalność szpitala psychiatrycznego doktora Sewarda. Powiem szczerze, że ten element wielokrotnie przyprawiał mnie o dreszcze i wielkie przerażenie. Cała książka jest pełna rozmaitych teorii dotyczących działania ludzkiego umysłu i właściwości krwi. Pokazuje jak w dawnych czasach podchodzono do badań naukowych i jak poniżająco traktowano niektóre kobiety. W tej opowieści lekarze grają rolę bezwzględnych potworów, wręcz szaleńców, którzy nie zdają sobie sprawy z powagi przeprowadzanych przez nich eksperymentów na pacjentkach szpitala. 

Kolejna sprawa to tajemnica pochodzenia głównej bohaterki i historia jej życia. Niby już na początku wiemy, jak wyglądała jej przeszłość, jednak okazuje się, że to nie wszystko, że przeszłość Miny jest dłuższa i bardziej zawiła niż ona sama myślała. Jej małżeństwo z Jonathanem i związek z Drakulą również wywołują w czytelniku wiele sprzecznych emocji. Miłość hrabiego i Miny nie jest zwykłym ulotnym uczuciem, z jakim mamy do czynienia w pospolitych romansidłach, to wiekowa miłość. Silna, wytrwała, trwająca przez stulecia i pełna namiętności. W książce znalazło się również miejsce na wątek niejakiej Lucy, najlepszej przyjaciółki głównej bohaterki. Na temat tej historii nie mogę się za bardzo rozpisywać, powiem tylko tak: Spodziewajcie się lawiny emocji, nienawiści, współczucia i smutku.

"Jeśli dziękujemy Bogu za wszystko dobre, co nas spotyka, dlaczego nie powinniśmy Go obwiniać, kiedy nasze pieczołowicie budowane nadzieje i marzenia legną w gruzach?"

Zakochany Drakula to opowieść grozy przyprawiona fantastyką i romansem. Książka, która coś po sobie zostawia. Może to niedosyt, spowodowany dezorientującym zakończeniem, może to jej druzgocący wpływ na człowieka, może szczęście wywołane zetknięciem się z tak dobrą lekturą,  a może wszystkiego po trochu. Jest to opowieść o namiętności, pożądaniu, zagadkach ludzkiego umysłu i miłości trwającej przez wieki. Nie brak w niej szaleńców, intryg, niespodziewanych zwrotów akcji, dziwnych morderstw, zagadkowych bohaterów oraz strasznych historii. Myślę, że mogę Wam ją polecić. Może nie należy do jakichś nadzwyczajnych dzieł literackich, ale jest całkowicie warta uwagi. Idealna pozycja na długi, Halloweenowy wieczór.

"Miłości nie można wyjaśnić; żadne słowa nie oddadzą tego radosnego upojenia. Jeśli to prawda w przypadku zwyczajnej miłości dwojga śmiertelników-jeśli miłość w ogóle bywa zwyczajna-tym prawdziwsze jest w przypadku miłości trwającej w różnych ciałach i różnych epokach przez stulecia."

            ★★★★★★★★

Witajcie! Jak wspominałam w podsumowaniu miesiąca, mam teraz nawał nauki i posty będą pojawiać się nieco rzadziej. Dziś jednak przychodzę do was z Fall Cozy Book TAG, który został przetłumaczony przez Julię Barbasiewicz. W związku z tym, że za oknami mamy coraz wyraźniejszą jesień, a jest ona moją ulubioną porą roku i uwielbiam atmosferę, jaką ze sobą niesie, postaram się dostosowywać tematykę tagów i akcji do tego właśnie okresu :)

1. Opadają czerwone, pomarańczowe i złote liście: Świat jest pełen kolorów - Wybierz książkę, która ma okładkę w jesiennych kolorach.

Zazwyczaj nie jem, czytając, bo mnie to dekoncentruje. Mogę czytać z głośną muzyką, rozmowami i różnymi innymi dźwiękami w tle, ale z  jedzeniem jest inaczej... A jak już wybieram sobie przekąskę do lektury, przeważnie są to żelki. Ciche, bezproblemowe, elastyczne i na dodatek niebrudzące XD

Chyba każdy zna mrożącą krew w żyłach historię o Krwawej Mary. Z wszystkich jej wersji bardzo ciężko jest określić tę prawdziwą, od której wszystko się zaczęło. James Dawson pokazuje nam opowieść o dziewczynie, pojawiającej się w lustrze na wezwanie, z całkiem innej perspektywy. Kieruje ją na zupełnie inne tory i ze zwykłej anegdotki robi coś naprawdę przerażającego i dość autentycznego.

Do tej pory miałam styczność z horrorami tylko w wersji filmowej. Wiadomo, że dla każdego stanowią one nieodłączny element spotkań z przyjaciółmi czy nudnych, dłużących się wieczorów. Nie potrafię wyjaśnić dlaczego, ale osobiście bardzo lubię się bać. Intrygują mnie straszne historie i tajemnicze wydarzenia, więc kiedy nadarzyła się okazja, nie mogąc powstrzymać ciekawości, sięgnęłam po mój pierwszy horror w wersji książkowej. Rzeczą oczywistą jest, że w historiach grozy główną rolę odgrywają emocje, bo to one wywołują w człowieku strach. W książkach uczucia te są spotęgowane, a co za tym idzie niepokój także uderza ze zdwojoną siłą. Spodziewałam się więc, że czytanie horroru nie do końca będzie takie same jak oglądanie go, że ta książka napędzi mi niezłego stracha i zapamiętam ją na długo. Tak też się stało.

Trójka nastoletnich przyjaciół w noc Halloween przyzywa ducha legendarnej Krwawej Mary. To, co miało być zabawą, zmienia się w koszmar i dramatyczną walkę o przetrwanie. Bobby, jej przyjaciółka Naya i przystojny Caine muszą się zmierzyć z nawiedzającą ich w snach upiorną siłą mieszkającą po drugiej stronie lustra. Nastolatkowie odkrywają tajemnicę z połowy XX wieku. Odnajdują jedyną ofiarę, która umknęła Krwawej Mary i od lat przebywa w szpitalu psychiatrycznym. Czego upiór pragnie naprawdę – ukojenia czy zemsty?

Najważniejszym detalem całej tej historii jest atmosfera, którą tworzy autor. Nie ma chyba lepszego połączenia niż deszczowa, zanurzona we mgle Anglia, stary cmentarz, psychiatryk i akademik na stromym klifie, będący idealnym tłem dla rozgrywających się wydarzeń. Widać, że pan Dawson ma wprawę w pisaniu horrorów młodzieżowych. Sprawnie operuje akcją i przez cały czas trzyma czytelnika w napięciu. Już pierwsze strony zagnieździły gdzieś we mnie prawdziwy niepokój, który z każdą kolejną kartką się powiększał. Wydaje mi się, że ta książka ma w sobie coś takiego, co nie pozwala nam o niej zapomnieć. Mam tu na myśli jej oddziaływanie na człowieka. Czytałam ją, wczuwałam się w historię, a kiedy wracałam do codziennych obowiązków, bez przerwy o niej myślałam i gorączkowo unikałam luster.

Muszę przyznać, że autor całkiem nieźle poradził sobie z prowadzeniem narracji z punktu widzenia głównej bohaterki. Myślałam, że mężczyźnie ciężko będzie utożsamić się z walczącą z siłami nadnaturalnymi nastolatką, która jednocześnie przeżywa swoją pierwszą miłość, ale myliłam się, bo wyszło mu to naprawdę dobrze. Samą Bobbie bardzo polubiłam. Reprezentuje sobą postać skrytą, cichą, patrzącą na świat z dystansem, bezproblemową, inteligentną,  która niejednokrotnie rozbawia i wzbudza podziw. Z pozoru jest wrażliwą, delikatną, niedocenianą przez matkę dziewczyną, a tak naprawdę w całej tej historii to ona wykazuje się największą odwagą. Wzbudza w czytelniku sympatię samym swoim sposobem bycia. 

Zabrakło mi jednak głębszego nawiązania do pozostałych bohaterów. Byli oni, że tak powiem, nijacy. Co prawda do Nayi, najlepszej przyjaciółki Bobbie, nie mam jakichś większych zastrzeżeń: miła, wesoła, dynamiczna, ciekawa świata. Jednak Caine jakoś specjalnie do mnie nie przemówił. Cała reszta również mnie nie zachwyciła. Nie było w nich znaczącej iskry, czegoś co sprawiłoby, że zostaliby w mojej pamięci na dłużej. Mimo wszystko uważam, że Bobbie, Naya i Caine całkiem dobrze się dopełniali. Razem stworzyli naznaczone trio, zdolne do rozwikłania całej tej tajemnicy.

Jak już wcześniej wspomniałam, Dawson jest bardzo dobry w tym, co robi. Całą tę historię dopiął na ostatni guzik. Jak na horror przystało, wszystkie fakty (oczywiście każdy jeden bardziej przerażający od poprzedniego) połączyły się ze sobą i stworzyły jasne, przejrzyste wyjaśnienie całej sprawy. Dostrzegłam pewną schematyczność, ale w horrorach to przecież normalne. Każdy z nich ma swoją tajemnicę z haczykiem, który wychodzi na jaw, kiedy wszystko zaczyna wracać do normy. Nie mogło zabraknąć oczywiście otwartego zakończenia, jednocześnie przerażającego i odbierającego nadzieję na kolejną część. 

Główny wątek, a mianowicie zagadka życia i śmierci Mary Worthington, jest  owiany mroczną tajemnicą.  Są w książce momenty, w których, przez sny Bobbie, jesteśmy przenoszeni do XIX wieku i możemy stać się naocznymi świadkami nasyconego samotnością życia Mary. W tamtym świecie smutek i odrzucenie wywołują w człowieku ogromne współczucie. Empatyczni ludzie w wielkim stopniu odczują, jak bardzo zagubioną dziewczyną była. Dostrzegą sens zgubnej nadziei, która została jej podarowana, a zaraz potem okrutnie odebrana.

"Wypowiedz jej imię" to obowiązkowa pozycja dla wszystkich fanów horrorów młodzieżowych oraz dla każdego, kto lubi czuć złowieszczy dreszczyk emocji. Podczas jej czytania czułam się podobnie, jak wtedy, kiedy brnęłam przez strony "Wybranych" autorstwa C.J. Daugherty, tylko że w tym przypadku było znacznie więcej strachu. Mimo, że ta historia ma tylko jedną główną bohaterkę, opowiada o dwóch dziewczynach, których losy zostały skrzyżowane. Poza wieloma zwrotami akcji jest w niej miejsce także na miłość, przyjaźń i zarówno zabawne jak i refleksyjne momenty. Uważam, że jest idealna na długi, jesienny, Halloweenowy wieczór. Jestem usatysfakcjonowana i z pewnością sięgnę po inne dzieła Jamesa Dawsona. A tymczasem pamiętajcie: NIGDY NIE WYPOWIADAJCIE JEJ IMIENIA!

★★★★★★★★★

Wyzwania:

Przeczytam tyle, ile mam wzrostu (+2,2 cm)

+ Zaległa recenzja Następczyni, Kiery Cass